Omdat liefde door de maag gaat.

Net zoals de meeste belgjes vierden wij zondag onze mama. Mijn mama en zijn mama. Maar dan in de andere volgorde.

Ik weet niet hoe dat bij jullie in z’n werk gaat, dat vieren, maar in onze families staat vieren gelijk aan eten. En daar beginnen we dan al mee van ‘s ochtends vroeg. Ontbijten met een bendetje van tien, dat geeft een gezellige drukte, met gelach en gejuich. Daar worden eetwedstrijden beslist, tussen peters en petoetjes, foto’s uitgedeeld en uitstapjes gepland. Er waren bergen pistoletjes en hopen boterkoeken, er was keuze te over aan kaas of beleg. Er was fruitsap en koffie en melk in alle kleurtjes. Maar eerlijk is eerlijk, dat eten, dat is eigenlijk maar een bijkomstigheid.

Omdat mama’s die gevierd worden geen hele voormiddag moeten staan zweten achter potten en pannen, vierden we de Mutti op locatie. Place to be: Bistro De Schaar in Brugge,  wat mij betreft een absolute aanrader. De ontvangst is er héél hartelijk en ook de gerechten vragen om er nog eens terug te gaan. De kikkerbilletjes in de looksaus waren om duimen en vingers bij af te likken (wat ik dan ook heb gedaan) en ook de zeeduivelmédaillon met graanmosterdsaus kon me zeer bekoren! Een grote dame blanche, een fruitbordje (mét speciaal aangevraagde extra bol ijs), een kop koffie met een calvados,.. de ideale afsluiters van een middagje plagerijen, en plannen maken.

Kitschfestijn.

Gisterenavond was het weer zo ver. De eerste halve finale van het Eurovision Song Festival. Eurosong, gelijk  we zeggen.

Ik kijk daar naar, ja. Ik schaam mij daar niet voor, neen.

Eurosong, dat is kitsch, dat is show, dat zijn ballads, dat zijn schreeuwerige tuttebellen, dat zijn ernstige zangers in traditionele kostuums afgewisseld met een wannabe Lady Gaga. Dat zijn trollenmannen en astronauten en dan ineens plots de gewéldige Anouk met een oersaai lied. Dat zijn halfnaakte mannen met trommels, dat zijn meiskes met bombastische projectiekleedjes.

Eurosong, dat is commentaar geven op de toonvastheid en luidop lachen met de outfits. Vroeger was Eurosong een avond met het gezin rond de tv, met een bladje en een stylo en elk moest punten geven. Nu is Eurosong tv kijken met één oog en twitter volgen met het andere, want #eurovision #eurosong #esf zonder twitter dat is gelijk frietjes zonder zout. Best wel ok, maar toch niet helemaal áf.

Wie door is en wie niet? Daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Maarrrr..  BELGIË GAAT DOOR. Hoe onwaarschijnlijk is dat zeg.

Life Lately

De nieuwe tuintafel en bijhorende stoelen die geleverd worden. Een logeerpartijtje met een stoere niet-meer-zo-baby. Een fietstochtje op een zeldzame droge dag. Neefjes die oud worden en samen vieren. Ongeplande koffiekletsen op vrijdagochtend. Huis-bezoekjes uit curieuzeneuzeteit. Een supergezellig familieontbijt (met eetwedstrijd). Smullen op verplaatsing om de mama te vieren. Samen met het lief naar de koers kijken in slaap vallen in de zetel. Helemaal euforisch worden bij het voelen van een zonnestraaltje. Een groot knetterend vuur.

Allemaal dingen die het slechte weer, de slecht getimede buikgriep, de gemiste zurkelpatatjesdate en de ergernissen van de dag naar de achtergrond doen verdwijnen.

Als je ze allemaal op een rij zet, besef je nog meer waar de nadruk op moet liggen.

‘t Zeetje.

We wilden de zee zien. En liefst ook de zon. En 1 mei was een vrije dag, dus het kon.

Na een road trip van een uur of zes, waren we er dan. Aan de zee. De Middellandse.

In Rijsel hebben ze grote bloemen met bollenblaadjes.

Lille Europe

En zon.

In ‘t zuiden minder, daar zagen we bij aankomst vooral wolken. Maar ze hebben er wel palmbomen. Overal. (Maar ‘t is er wel véél warmer dan hier, zelfs met wolken.)

Grijze lucht en palmbomen

De zee is er azurblauw. Meestal.

Côte d'Azur

En ‘t zand is daar geen zand, op ‘t strand.

Het zand is daar geen zand, op het strand.

Bij gebrek aan zon, kan een klein aperitiefje wonderen doen. Een groot ook.

Klein aperitiefje.

Zie je wel, daar is ze al, ons zonneke. Het Lief, een rosétje en het zonneke op mijn bolleke. Als god in frankrijk.

"Lach eens voor de foto Liefje"

Zon, zee en strand. En topless vrouwen, OVERAL. “Had ik maar mijn zonnebril bij”, zie je hem denken, “dan kon ik tenminste subtiel gluren.”

Had ik maar mijn zonnebril, zie je hem denken.

Kortom, ‘t was daar goed. Spijtig dat we terug moesten komen.

Relax, take it eeeasy..

Vorig jaar.

Precies één jaar geleden vandaag, voelde ik na maandenlang lusteloos en uitgeblust zijn, eindelijk terug een sprankeltje energie in mijn lijf vloeien. 

Ik kan bijna niet geloven dat het al een volledig jaar geleden is dat ik een schaduw was van mezelf. Hoe lang die vermoeiende maanden voordien ook leken te duren, sindsdien is de tijd precies voorbij gevlogen. Ik heb me zelden zo gezond en fit gevoeld.
Het is vreemd wel, hoe snel je vergeet dat je zo diep hebt gezeten, als alles weer beter gaat én hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt. Misschien dat ik de eerste weken wel wat bewuster door het leven dwarrelde, maar daar blijft intussen al niet zo veel meer van over. Ondanks de goede voornemens, sta ik niet zo vaak stil bij de kleine gelukjes als ik wel zou willen. Tijd voor een nieuwe start. Alweer.
Dankjewel, Timehop, om mij hier nog eens aan te herinneren. En dankjewel Lilith voor de tip.