Fokking blogger!

*zucht*

Het plan was om de archieven vanuit blogger over te zetten naar deze wordpress-blog, maar dat loopt dus helemaal in de soep. Ik vind aan geen kanten hoe ik mijn postjes moet exporteren.

Kak!

Update: ’t Is gelukt! Hooray!

Advertenties

>Wat u heeft gemist

>

Na een paar weekjes (meerbepaald drie) kan ik al medelen dat ik het zeer goed stel op mijn stageplaats. Ik heb al veel bijgeleerd, ik krijg interessant werk en ik mocht zelfs mee naar een informatie-sessie over het neerleggen van jaarrekeningen van de NBB in Kortrijk.
De sfeer in mijn kantoortje is ook super. Het gaat er gemoedelijk aan toe, er wordt al eens onnozel gedaan, er worden al eens stekken uitgedeeld, de frigo zit vol chocolatjes en koekjes en pralinetjes en drankjes (“je mag pakken zoveel je wil hé”) en de vrijdag krijgen we frietjes van de baas!
Ik moet wel toegeven dat ik de eerste week helemaal kapot was. Doodvermoeid. Werken is lastiger dan ik dacht. Alhoewel, ‘lastig’ is niet het goeie woord, maar naar het einde van de week toe begin ik toch altijd wallekes onder mijn ogen te krijgen.

Terug in Brugge wonen is vreemd. Na vier jaar op kot is het een hele aanpassing om weer hele dagen bij de mammie en de pappie te verblijven. Een voordeel is dan weer dat ik nu in de week kan afspreken met mijn Brugse vriendjes. Om eens naar de film te gaan bijvoorbeeld. Zo ben ik al met Koen naar The Pursuit of Happyness geweest (+) en met Pieter naar Little Children (++). En plezantig dat dat is!

Compos V is intussen ook al gepasseerd. 3 maart. Dat is inderdaad al een eindje history, niewaar. Dat het een super feestje was. Met heel veel mensjes: 715 alsjeblieft dankuwel! Met heel veel bloemenslingers en lichtgevende armbandjes ook. Met foto’s trekken en dansen en gratis naar de wc mogen omdat ge crew-member (yeah, maat, ben ik stoer of wat!?) zijt. En gratis mogen drinken omdat ge crew zijt. En niet-mogen-drinken-omdat-ge-nuchter-moet-blijven omdat ge crew zijt. Maar vetgeil feestje!

Ik zou nog kunnen vertellen over mijn doos chipjes en mijn dagje shoppen in Roeselare, over cake’jes van nichtjes en over complimentjes in de ksa-bar, maar dat beste lezertjes, zal voor een andere keer zijn, want het is intussen ruim tijd om op te staan.

Tot de volgende! En dat we dan weer zo welgezind mogen zijn na 5 uurkes slapen!

Wat u heeft gemist

Na een paar weekjes (meerbepaald drie) kan ik al medelen dat ik het zeer goed stel op mijn stageplaats. Ik heb al veel bijgeleerd, ik krijg interessant werk en ik mocht zelfs mee naar een informatie-sessie over het neerleggen van jaarrekeningen van de NBB in Kortrijk.
De sfeer in mijn kantoortje is ook super. Het gaat er gemoedelijk aan toe, er wordt al eens onnozel gedaan, er worden al eens stekken uitgedeeld, de frigo zit vol chocolatjes en koekjes en pralinetjes en drankjes (“je mag pakken zoveel je wil hé”) en de vrijdag krijgen we frietjes van de baas!
Ik moet wel toegeven dat ik de eerste week helemaal kapot was. Doodvermoeid. Werken is lastiger dan ik dacht. Alhoewel, ‘lastig’ is niet het goeie woord, maar naar het einde van de week toe begin ik toch altijd wallekes onder mijn ogen te krijgen.

Terug in Brugge wonen is vreemd. Na vier jaar op kot is het een hele aanpassing om weer hele dagen bij de mammie en de pappie te verblijven. Een voordeel is dan weer dat ik nu in de week kan afspreken met mijn Brugse vriendjes. Om eens naar de film te gaan bijvoorbeeld. Zo ben ik al met Koen naar The Pursuit of Happyness geweest (+) en met Pieter naar Little Children (++). En plezantig dat dat is!

Compos V is intussen ook al gepasseerd. 3 maart. Dat is inderdaad al een eindje history, niewaar. Dat het een super feestje was. Met heel veel mensjes: 715 alsjeblieft dankuwel! Met heel veel bloemenslingers en lichtgevende armbandjes ook. Met foto’s trekken en dansen en gratis naar de wc mogen omdat ge crew-member (yeah, maat, ben ik stoer of wat!?) zijt. En gratis mogen drinken omdat ge crew zijt. En niet-mogen-drinken-omdat-ge-nuchter-moet-blijven omdat ge crew zijt. Maar vetgeil feestje!

Ik zou nog kunnen vertellen over mijn doos chipjes en mijn dagje shoppen in Roeselare, over cake’jes van nichtjes en over complimentjes in de ksa-bar, maar dat beste lezertjes, zal voor een andere keer zijn, want het is intussen ruim tijd om op te staan.

Tot de volgende! En dat we dan weer zo welgezind mogen zijn na 5 uurkes slapen!

>Hasta luego

>Vorige week werd Jonas begraven. Acky. Medestudent aan ’t unief, kennis, vriend! Gestorven na een ongeluk waarbij hij uit zijn raam is gevallen.
Ik hoorde pas de dag voor zijn begrafenis wat er was gebeurd, net op tijd om er toch bij te kunnen zijn. En ik ben blij dat ik geweest ben, zo heb ik toch een klein beetje afscheid kunnen nemen.

Ik was eigenlijk niet van plan om er een stukje over te schrijven, maar hij – en dan vooral het feit dat hij er niet meer is – blijft door m’n hoofd spoken. Het lijkt dan ook zo onwerkelijk.
Het laatste wat we samen deden (met Tineke en Koen) was jeneverkes drinken op de kerstmarkt van Gent. Een zalige avond. Een onvergeetelijke avond. En dat we dat zeker nog eens zouden doen!

Niet dus.
Jonas is er dan misschien wel niet meer, de herinnering aan de glitterwant, Willy’s en Marjetten en het Eiland, verjaardagsfeestjes en opstandige tramsporen houden hem levend.

Hasta luego

Vorige week werd Jonas begraven. Acky. Medestudent aan ’t unief, kennis, vriend! Gestorven na een ongeluk waarbij hij uit zijn raam is gevallen.
Ik hoorde pas de dag voor zijn begrafenis wat er was gebeurd, net op tijd om er toch bij te kunnen zijn. En ik ben blij dat ik geweest ben, zo heb ik toch een klein beetje afscheid kunnen nemen.

Ik was eigenlijk niet van plan om er een stukje over te schrijven, maar hij – en dan vooral het feit dat hij er niet meer is – blijft door m’n hoofd spoken. Het lijkt dan ook zo onwerkelijk.
Het laatste wat we samen deden (met Tineke en Koen) was jeneverkes drinken op de kerstmarkt van Gent. Een zalige avond. Een onvergeetelijke avond. En dat we dat zeker nog eens zouden doen!

Niet dus.
Jonas is er dan misschien wel niet meer, de herinnering aan de glitterwant, Willy’s en Marjetten en het Eiland, verjaardagsfeestjes en opstandige tramsporen houden hem levend.