nou breekt m’n klomp

(excuses voor de titel, maar Tomas had het deze morgen over Hollanders die het woord 'rijmplek' niet begrepen en dat hollands een beetje blijven hangen in mijn hoofd)
 
 
De dag is voor mij trouwens alweer eens niet zo schitterend begonnen. Voor een stuk, eigen schuld dikke bult, maar toch.
 
Zelfs met een levende wekker heb ik het gepresteerd om me te overslapen. Ik was nochtans al redelijk helder & wakker toen m'n liefje belde, maar daarna ben ik stomweg weer in slaap gevallen.
 
Ik hebben moeten rijden als een zot en lopen als een gek, sprinten op de trappen naar het perron en door de laatste openstaande deuren van de trein naar springen, maar ik heb het gehaald! Ik heb achteraf wel een half uur zitten uithijgen (lees: ze kwamen al kijken of ik niet van mijn stokje ging gaan), maar dat ter zijde.
 
Nee, wat ik eigenlijk wilde zeggen.. (ik weet het, de intro is een beetje uitgelopen..), wat ik eigenlijk wilde delen met jullie, kijkbuiskindertjes, is het volgende:
 
Terwijl de trein het station al uit rijdt, hijs ik mezelf terug recht uit de zetel waar ik was in neergeploft om m'n jas uit te trekken. Het was namelijk voor een keer eens aangenaam warm om de trein. De vriendelijke kaartjes-knip-mevrouw heeft net goedkeurend naar mijn abonnement geknikt als ineend de deur aan het eind van de wagon openvliegt (op die oudere treinen gaat dat nog, inderdaad, in die nieuwe gevallen mag je sleuren wat je wil, de deur zal tergend langzaam openschuiven.. soit.) en er een meneer nogal haastig komt aangelopen. Hij grijpt de kaartjes mevrouw nog niet bij haar elleboog en hij fluistert veel te luid: "DE DEUR VAN DE EERSTE WAGON STAAT NOG OPEN!"
 
Misschien had de chauffeur té warm?
 
Advertenties

>nou breekt m’n klomp

>

(excuses voor de titel, maar Tomas had het deze morgen over Hollanders die het woord 'rijmplek' niet begrepen en dat hollands is een beetje blijven hangen in mijn hoofd)
 
 
De dag is voor mij trouwens alweer eens niet zo schitterend begonnen. Voor een stuk, eigen schuld dikke bult, maar toch.
 
Zelfs met een levende wekker heb ik het gepresteerd om me te overslapen. Ik was nochtans al redelijk helder & wakker toen m'n liefje belde, maar daarna ben ik stomweg weer in slaap gevallen.
 
Ik hebben moeten rijden als een zot en lopen als een gek, sprinten op de trappen naar het perron en door de laatste openstaande deuren van de trein naar binnen springen, maar ik heb het gehaald! Ik heb achteraf wel een half uur zitten uithijgen (lees: ze kwamen al kijken of ik niet van mijn stokje ging gaan), maar dat ter zijde.
 
Nee, wat ik eigenlijk wilde zeggen.. (ik weet het, de intro is een beetje uitgelopen..), wat ik eigenlijk wilde delen met jullie, kijkbuiskindertjes, is het volgende:
 
Terwijl de trein het station al uit rijdt, hijs ik mezelf terug recht uit de zetel waar ik was in neergeploft om m'n jas uit te trekken. Het was namelijk voor een keer eens aangenaam warm op de trein. De vriendelijke kaartjes-knip-mevrouw heeft net goedkeurend naar mijn abonnement geknikt als ineens de deur aan het eind van de wagon openvliegt (op die oudere treinen gaat dat nog, inderdaad, in die nieuwe gevallen mag je sleuren wat je wil, de deur zal tergend langzaam openschuiven.. soit.) en er een meneer nogal haastig komt aangelopen. Hij grijpt de kaartjesmevrouw nog net niet bij haar elleboog en hij fluistert veel te luid: "DE DEUR VAN DE EERSTE WAGON STAAT NOG OPEN!"
 
Misschien had de chauffeur té warm?
 

>vals alarm

>Deze namiddag ging op het werk het brandalarm af. Voor écht! Maar toch niet helemaal.

Elke eerste donderdag van de maand, om 11u stipt, gaat bij ons op het werk het brandalarm af. Een enorm vervelend, LUID, hoog, scherp geluid. Elke donderdag om 11u wippen tientallen (honderden?) mensen tien centimeter omhoog op hun stoel, laten hun balpen vallen of gooien hun bekertje koffie over hun klavier. Of net niet.

Maar deze namiddag, rond half vier, was het ook weer van dat..

Deze keer wipten ongetwijfeld óók tientallen mensen van hun stoel, maar balpennen heb ik niet horen vallen en koffiebekertjes evenmin. Wat ik wel hoorde, was m’n hart dat in m’n keel klopte, gillende collega’s en stemmetjes in m’n hoofd: “Haaa!”, “We zijn toch geen donderdag?”, “Is ’t voor echt?”, “Je suis parti”, “Ik ga hier niet staan wachten tot er rook van onder de deur komt hé”, “Vite! Vite! Vite!”, “Naar links! Nee! Naar rechts!”
Ik heb nog nooit zo snel mijn jas aangehad. Ik had nog nooit zo snel m’n gsm, badge, portemonee, sjakosj,.. tesamen geraapt.

Het voelde als een eeuwigheid, maar het zou maar een seconde of 20 geduurd hebben voordat het alarm weer uitviel. En toen stonden we daar. Bevroren. De paniek nog in de ogen. Naar elkaar te kijken. Muisstil was het ineens. “Et maintenant?”

Wij zijn eens naar het venster gelopen, hebben eens naar beneden gekeken. En naar boven. Geen massa volk op straat die naar boven stond te wijzen? Geen rookpluimen? Naar beneden vallende brokstukken? Geen brandweerwagens? Ambulances? Nee? Niets?

Bon. Aan het werk dan maar weer

>winterblues

>Ik slik. M’n keel brandt en m’n lippen prikken. Ik ga voort in een roes, alles klinkt dof en gedempt. M’n hoofd gloeit en als ik ook effectief wil zíen wat er om me heen gebeurt, moet ik de tranen weg knipperen. Zuchtend bedenk ik dat ik vannacht alweer alleen slaap.

Ziekjes zijn en koude voetjes in bed.. Dubbel pech!