of hoe ik er steeds weer in slaag om mijn tijd nutteloos te passeren

Het leven is als een kamelenhaar.
 
Tot die conclusie kwam ik deze morgen, toen ik in de spiegel naar mijn eigen aan het staren was. U wilt niet weten wat voor hersenkronkels ik soms nog allemaal heb, maar deze wilde ik toch eventjes delen.
Het was vijf voor zes, ik had mij net in elvendertig haasten gewassen en ik stond mijn eigenste zelve te bestuderen in de spiegel. In mijn blootje ja. Ik zou mij er niet te veel bij voorstellen, want ik zag waren een heleboel rode vlekjes. Ze is namelijk terug, m'n rare vlekjes-ziekte, sinds gisteren. En deze morgen stond ik dus de evolutie der vlekjes-verspreiding te analyseren. Tot plots dat ene zinnetje door m'n hoofd schoot.
 
Het leven is als een kamelenhaar.
 
Haar. Van Kamelen. Vraag me niet hoe ik erbij kom, want ik weet het niet. Ik heb het me nochtans afgevraagd. Ik heb er een volledig half uur denkwerk aan besteed. Ik heb overeenkomsten gezocht. Kenmerken van de twee opgenoemd en vergeleken.
Een kamelenhaar? Beige (of toch zo kindjeskakkleurachtig). Eéntonig. Saai. Buigzaam. Glanzend misschien? Ik heb eigenlijk van mijn ganse kwarteeuwlange leven nog nooit een kamelenhaar gezien.
Het leven? Alleszinds niet beige. Eéntonig misschien soms een beetje, maar voor de rest?
 
Het leven is helemaal niet als kamelenhaar!
 
Wat een dwaze bedenking!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s