>De Affaire – Santa Montefiore (2010 – B2)

>Ge weet het of ge weet het niet, maar sinds ik ‘Onder De Ombuboom’ van deze schrijfster heb gelezen, ben ik helemaal verkocht. Ik kreeg Onder De Ombuboom twee jaar terug voor mijn verjaardag en intussen las ik ook ‘De Zwaluw en de Kolibrie’, ‘De Zigeunermadonna’, ‘De vergeet-mij-niet-sonata’, ‘De Franse Tuinman’, … Toch blijft Onder de Ombuboom mijn absolute favoriet. Ik plengde zelfs menig traantje. Niet dat dat zo wereldschokkend is, ik kan het zelden droog houden bij trieste/romantische films en hetzelfde geldt dus voor boeken.

Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.

Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.

U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.

Foei, Santa, je kan beter!

Advertenties

>Lijstjes?

>

Soms vraag ik mij af of to-do lijstjes zouden helpen om mijn leven minder chaotisch te maken.
 
Ik bedoel, stel u voor dat ik dus effectief een to-do lijstje heb gemaakt, zou ik dan ineens 's avonds als ik thuis kom of op een zonnige zaterdagvoormiddag, mijn lijstje erbij nemen? Zo van: we zullen eens zien wat er te doen valt, want, hé ho maar, je weet nooit dat ik mij zou vervelen of zomaar in de zetel naar een serietje gapen of érger nog een hele avond zou facebooken en blogjes typen en feeds lezen en zo. Ik heb er mijn twijfels bij. Ook al omdat er al zo'n zestal weken 'naar bibliotheek gaan' op mijn lijstje staat. Mijn lijstje, jawel. Ik heb dus wel degelijk een lijstje. Met één punt op. Dat ik dus nog steeds niet heb verwezenlijkt.
 
Lijstjes mijn gat.
 
En tóch ga ik het nog eens proberen..
 
 

>Uitstel

>Geduld is een schone zaak, maar waar blijf je het vandaan halen?

Laten we allemaal samen hopen dat het vannacht (én morgenochtend) niet regent.

>Het Geheim van de Alchemist – Scott Mariani (2010-B1)

>Had ik al gezegd dat ik ongeloofelijk slecht ben in reviews schrijven? Neen? Awel, bij deze.

Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort “lezen! echt goed”, een “mwah, viel wel mee” oftewel een “bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt”.

Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.

Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.

Bon. Dat was het dus.

>A book a day keeps the doctor away

>Of het effectief de dokter weg houdt, durf ik te betwijfelen, maar u begrijpt waar ik heen wil. De bedoeling, liefste vriendjes en vriendinnetjes, is dat ik elke week één boek lees.

Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die ’s nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.

Eén boek per week dus.

Vanàààààf NU!

>Metamorfose

>Onze huisjes zijn niet meer..

Ik had hier een tijdje terug een stukje voorbereid over hoe we het dak hadden weggehaald en over hoe de pannelatten toch wel heel erg rot waren en hoe het huis helemaal in z’n blootje stond precies.

Maar toen moest ik de foto’s nog op de computer zetten en uploaden, want die wilde ik er absoluut bij, hier, ter illustratie.

En toen was het huis ineens weg. Tegen de vlakte. Plat. Verdwenen. Of toch bijna. Als je gigantische berg stenen een beetje negeert.

Het ging ongeveer zo:

beitelen op eigen risico

resultaat van een uurtje uitbrekenOp een zonnige dag zo ongeveer een jaar terug, zagen we het allemaal nog heel goed zitten. En met a little help from my friends (ook wel schoonbroer en -zuster genoemd) braken wij een vloer uit en een stuk oprit. En toen begonnen wij zelfs vol goeie moed cementtegels te kuisen!

Na deze enthousiaste beginfase vielen de werken helaas stil. Onze jeugdige onbezonnenheid werd serieus getemperd door een reeks bouwvergunningsperikelen. Om een lang verhaal kort te maken (en om eventjes 14 maanden weg te knippen): uiteindelijk werd halfweg juni het lang verwachte papier in onze brievenbus gedropt en konden we beginnen.

Ineens was het alle hens aan dek en werd met man en macht afgebroken en gezwoegd en gezweet en gepicknict gelijk de fransen met stokbrood en zon en al!

bij dag en dauw op 'den bouw'

opa

En toen was het dak ineens verdwenen. Nadat er even later een kraan gepasseerd was, bleef er helemaal niet meer over. Niet meer dan een hoop stenen althans.

start!

Over en uit. Het was ermee gedaan. Tijd om aan iets nieuws te beginnen dus.

Oh, en die paaltjes die je daar zo mooi ziet staan? Die heb bloed, bloedklonters, kneuzingen en tranen gekost. Er zijn er onder u die weten waarover ik het heb.

Wordt vervolgd.

>Derby

>

Ik zag het eigenlijk al niet meer zitten, zo'n uur van vooraf. De lucht zag er gevaarlijk grijs uit, in het hele land had het de hele dag al geregeld en ik lag zo op mijn gemak in de zetel. Moest ik nu écht nog helemaal met de fiets naar het stadion om daar te zien een bende manvolk een bal achterna loopt? Van op een afstand waar je toch het sexy kontje niet van een papgat kan onderscheiden?
 
Het Lief was streng maar rechtvaardig. Trui aan, schoenen aan de voetjes, dosis bitterballen voor de innerlijke versterking, regenjas (fietsjas, whatever) aan en hop, de fiets op. (Let vooral op de eindrijm!)
 
Daar ging ik dus, voor de tweede keer al dit weekend, kilometers doen. Met de wind op kop (ideaal om het haar uit ons gezicht te houden), maar gelukkig met twee brede ruggen voor me om mij achter te verschuilen. Het ging verbazend vlotjes, maar toen moest de ellende nog beginnen.
 
1-0 na tien minuten. Voor 'de andere'. Rust. Trui dicht, kap op. 1-1! Vreugde! Springen! Zoenen! Juichen!
 
2-1. Jas dicht, kap op. 3-1. We staan recht, zien nog net een voet tegen een hoofd zwieren (blijkbaar niet, maar soms hebben mijn ogen veel fantasie) en een kopstoot. Zucht.
 
Daarvoor heb ik dus zo lang in de kou gestaan. En zeggen dat ze vroeger altijd wonnen als ik kwam. Verraders.