>De Mening

>Het is altussen alweer een dikke twee weken geleden dat hier een dikke enveloppe met een cd in de bus viel. Die enveloppe kwam van de mannen van Enchanté (danku!) en de cd was het nieuwe album van Kings Of Leon: Come Around Sundown.

Na een beluistering of tien, denk ik dat ik er klaar ben om er eens mijn gedacht over te zeggen.

Eerst en vooral: ik vind de intro van het openingsnummer ‘The End’ echt geweldig! Om één of andere reden heb ik er altijd het zonnige-winterochtend-gevoel bij. Ahum.
Wat ik ook geweldig vind, is de albumcover (nostalgisch strand) en het boekske. Het boekje, beste mensen, is er namelijk één met teksten, liedjesteksten meerbepaald, en zou dus eigenlijk ook een meezingboekske kunnen genoemd worden. En ’t is niet voor ’t één of ’t ander (daar heb je weer zo’n uitdrukking waarvan een mens zich afvraagt waar ie vandaan komt), maar “ik HART meezingboekskes”. 

Mijn allerfavorietste lied is het nummerken 4, Mary. Die mag zelfs af en toe voor een tijdje op repeat.

Echter. Hoewel. Maar. However. Na een keer of tien luisteren zou men toch verwachten dat men het ene liedje van het andere kan onderscheiden. Jammer maar helaas. Naar mijn bescheiden mening is Come Around Sundown een beetje veel van hetzelfde. Niet slecht, aangenaam om naar te luisteren zelfs, daar niet van, ik heb zelfs een paar favorieten (Mary en Back Down South). Maar toch..

Zoals een wijs man mij zei, “de vraag is of hij de tand des tijds zal doorstaan”.

En dan nog één iets. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar die teksten? Ik zou graag eens weten waarover die gaan. Want meestal had ik het gevoel dat het maar wat tezamen gesmeten zinnen waren

Advertenties

>Spaarstand

>Toen ik deze morgen m’n horloge rond m’n pols.. euhm.. “gespte”, dacht ik eventjes dat de tijd stil stond.
Een drietal seconden lang staarde ik naar het wijzerplaatje zonder dat ik het secondenwijzertje zag bewegen, toen plots.. ineens – hup – sprong het wijzertje vooruit. Vijf seconden in één keer.

Een sprong in de tijd als het ware.  Vreemde uitdrukking trouwens, “als het ware”. Waar zou dat vandaan komen?

En toen deed ie het weer. Exact hetzelfde nog eens. Vijf seconden lang. Geen beweging. En dan weer in één sprong vooruit.

Ik wist dat niet, dat polshorloges een spaarstand hebben.

>’s Morgens in de vroegte

>

Stonden zeven wagentjes netjes op een rij.. enzoverder enzovoort en weg zijn wij.
 
Maar om mee te zijn met het treintje, moet je zorgen dat je op tijd bent. En om op tijd te zijn moet je, ten eerste, vroeg genoeg opstaan en, ten tweede, zorgen dat je op tijd vertrekt. Bon. Op dat laatste puntje durft het bij mij nogal eens fout te lopen. Deze morgen echter, had ik de klok goed in het oog, alleen ietsje te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijn boterhammetjes zou beginnen smeren.
 
Resultaat? Boterhammetjes gelaten waar ze waren, jas aan, schoentjes aan en wegwezen.
 
En dan blijkt het net vandaag Dag van het Brood te zijn.

>Oefening baart niet altijd kunst

>Omdat, als iets niet lukt, je moet blijven oefenen, want dat oefening kunst baart,  Zeggen ze. Niet dat ze gelijk hebben. Maar dus, daarom. Daarom dacht ik nog eens een poging te wagen om een uitpakfilmpje te produceren. En omdat het de vorige keer niet echt bijzonder geslaagd was, heb ik het deze keer anders aangepakt.

Nog slechter.

Ik heb er namelijk niet beter op gevonden om met één hand de camera vast te houden en met de andere het uitpakwerk te verrichten. Ha. Haha!

Zoals jullie konden zien hebben de vriendelijke mensen van Enchanté mij de allernieuwste cd van Kings Of Leon, ‘Come Around Sundown’, opgestuurd ter beluistering. Binnenkort zal hier daarover dus een review te lezen zijn.

Als u mij nu dan wilt excuseren, ik heb luisterwerk te doen.

>Afvraging

>

Hebben jullie dat ook soms? Zo op het werk? Zo plots? Dat het je ineens overkomt, wanneer je zwaar geconcentreerd een lijst aan het overlopen bent of gegevens aan het verifiëren of Dringende Mails aan het versturen. Wanneer je ineens eventjes moet wachten tot een bestand geladen is, je weet wel, zo'n gedeeld bestand dat zeker wel 30 seconden nodig heeft om te openen, dat je dan zo ineens plots out of the blue aan je lief zit te denken? Aan dat ene lachje dat hij zondagmorgen produceerde toen hij de keuken kwam binnenwandelen. Of aan die scheve blik die hij je toewierp toen hij ineens doorhad dat je tijdens de film naar hem zat te kijken in plaats van naar het scherm. Of dat je je ineens afvraagt wat hij op datzelfde moment zou aan het doen zijn. En of hij ook een klein beetje aan jou zou zitten denken. Zo. Weetwel.
 
Hebben jullie dat ook soms?