Het was vrijdagavond.

“Einde van de werkweek?”, vroeg ze.

“Ja”, zei ik, “einde van de werkweek, begin van het werkweekend.”

Het was niet m’n bedoeling om gevat uit de hoek te komen. De woorden waren eruit voor ik het besefte. Ik keek er tegenop, op het eind, tegen de weekends.

Elke zaterdag opnieuw, vroeg opstaan en van hier naar daar rijden, beetje boodschappen doen, beetje mee helpen werken, naar huis de was doen, nog eens gaan kijken,.. Het lief was de deur uit nog voor mijn wekker afging en hij kwam pas weer thuis voor het avondeten. Doodmoe en geradbraakt.

Nog een geluk dat we veel hulp kregen, dat ook anderen hun weekends voor ons hebben opgegeven. Waarvoor dank, much appreciated en al, zonder jullie waren we nog lang niet waar we nu zijn.

Ze zijn voorbij nu, die weekends. Er wordt nog wel vroeg opgestaan en er wordt ook nog wel veel gewerkt, maar nu we hier wonen, in ons huis, is de druk net iets minder groot en is er al eens tijd voor ‘iets anders’. Zelfs op zaterdag. We komen alweer eens buiten met zijn tweetjes. Er kan al eens een feestje worden gevierd. Zoals een doopfeestje vorig weekend. Of zoals een verjaardagsfeestje deze week. En als we dan zo samen zitten lachen en praten en ons amuseren, dan besef ik hoe hard ik dat gemist heb. Hoe hard ik dat onderschat had ook, vooraf, hoe zwaar het zou worden.

Er is nog werk aan, aan ons huis, maar dat kan mij voor het ogenblik écht niet schelen. We wonen er. En ik heb mijn lief terug.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Een gedachte over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s