Ik heb er lang over nagedacht. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Hoe kan ik verwoorden wat ik voel? Welke woorden zeggen wat ik denk?

Ik heb m’n woorden gewikt en gewogen.

Ik zeg niets.

Er zijn geen woorden die je terug brengen. Geen woorden die je ooit kunnen vervangen. Geen woorden die de leegte kunnen vullen. Er zijn geen woorden om de pijn weg te nemen. Of het gemis. Er zijn geen woorden die genoeg troost brengen. Of steun.

Vergeef me dus dat ik niets zég, maar weet dat ik aan je denk.

Leven als een trein. Ofzo.

Soms raast het leven als een stoomtrein voorbij en…

Wat een stomme zin. Raast een stoomtrein voorbij? Zijn stoomtreinen niet net ongeloofijk traag?

Soms Vraag ik mij af waarom ik mij zo’n dwazigheden afvraag. Wie kan het wat schelen of stoomtreinen vlug of traag vooruit gaan.

Daarbij, wie vergelijkt zijn leven nu met een trein..

Alhoewel.

Onverwachte vertragingen. Onaangekondigde omwegen. Nooit zeker zijn of je wel raakt waar je wil raken. Regelmatig een technisch defect..

Best vergelijkbaar eigenlijk.

Published with Blogger-droid v1.7.4