Ode aan de dienstencheque

Ik ben fan, ik, van de dienstencheque. De beste uitvinding sinds die van de smartfoon, vind ik persoonlijk.

Ooit, lang geleden, toen wij zo’n tweetal weken met z’n tweetjes samenwoonden, beslisten wij om ‘de kuis’ uit te besteden. Omdat kuisen nu eenmaal niet onze hobby is, omdat we betere dingen te doen hebben in ’t weekend en ook wel omdat we gewoon een lege fakke zijn.

Ik moet u dat eigenlijk allemaal niet uitleggen, ik kom gewoon graag thuis in een proper huis en als ik zelf kuis is het bijlange zo snel zo proper niet. Of dat is toch de bedoeling. De ene poetsvrouw is namelijk de andere niet én ik kan het weten, want ik heb er intussen al een heel leger versleten. Als ze al niet op voorhand versleten waren.

Sinds de komst van onze nieuwe poetsvrouw echter, leef ik op wolkjes. Onze nieuwe poetsvrouw is een droom. Onze nieuwe poetsvrouw, die zorgt er in vier luttele uurtjes niet alleen voor dat ons huisje van top tot teen blinkt (inclusief de garage, jawel!), die lapt ook nog eens de ramen. Zomaar. Zonder extra instructies of zonder dat ik dat had gevraagd ofzo. Ik kan u verzekeren, dat zorgt voor vreugde-uitbarstingen als je ’s avonds thuiskomt.

Nu alleen hopen dat ze van al dat gestoef niet gaat lopen.

Amnesia

Ik dacht, ik doe eens zot. Ik stop een minuut of tien vroeger met werken en dan ben ik een half uur vroeger thuis. Win-win. Als het ware.

Was ik toch wel vergeten dat ik DE TREIN moet nemen om thuis te raken..