En zo is ’t altijd iets.

Zaterdagnamiddag, 16u. Ik lig languit in mijn zetel, weggedoken m’n sjaal, dekentje tot tegen m’n kin getrokken. Ik ben doodop.

Niet dat ik al zoveel heb uitgericht, nochtans. De afwas van deze middag staat nog steeds in de gootsteen, de wasmachine zou gerust een paar wasjes kunnen doen, ik heb nog wat strijkwerk én eigenlijk moet het hier al drie dagen dringend gestofzuigd worden.

Maar ik lig languit in m’n zetel en alleen al het idee dat ik straks naar boven moet om de wasmand te halen, vermoeit me.

Anemie is een trut.

Advertenties

Nieuw speelgoed

Untitled

Ik heb het geluk dat het lief altijd direct om het fototoestel loopt als hij me ziet werken.

Zelfs al liep ik maar twee keer over en weer, nu kan ik toch zeggen dat ik het gras afreed.

En ik heb zelfs bewijsmateriaal.

Zelfscensuur

Ik ben intussen hopeloos achterop geraakt met het wijvenbloggen, maar bijdehand wijf als ik ben, antidateer ik dit postje zometeen als ik het publiceer en dan merken jullie er hélemaal niets van.

Voila. Nu dit ook geregeld is, kan ik overgaan tot het onderwerp van de dag, zelfcensuur. Ik kan deze keer alvast eerlijk zeggen dat hier héél wat wordt gecensureerd.

Omdat het uw zaken niet als ik kletsende ruzie heb gehad met het lief. Of net spetterende seks.

Omdat het voor u niet interessant is als ik denk een superlekker recept te hebben gevonden dat op een compleet teleurstelling is uitedraaid.

Omdat sommige “gebeurtenissen” zoveel leuker om lezen (en vertellen) zijn als ze een klein beetje (of net héél veel) worden aangedikt.

Omdat mijn donkerste gedachten alleen van mij zijn.

Omdat ik sommige dingen wel wíl vertellen, maar gewoon niet durf.

Of gewoon om te vermijden dat mensen uit m’n omgeving voortdurend grapjes maken over mijn enorme drang naar aandacht en extatisch worden omdat ze nu weten dat ik geen pyjama draag. Ja, Tom, ik heb het tegen u.

Wijvenweek | Meningen zijn voor mondige mensen

* Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening *
Meningen genoeg, in mijn hoofd. Meningen waar ik meestal ook rotsvast van overtuigd ben. Ik ben voor of ik ben tegen. Of het kan mij geen fluit schelen, dat gebeurt ook al eens.

Mijn grote probleem: ik kan het allemaal niet zo goed uitleggen. Ik ben een complete ramp als ik moet beginnen argumenteren en al van bij de eerste onderbreking weet ik niet meer waar ik met mijn uitleg naartou wou. Ik ben dus niet echt iemand die overal zijn mening gaat verkondigen, al weet ik wel altijd wat ik van een ander zijn mening denk.

‘Vind ik leuk’-klikken is toch zo makkelijk, niet?

Wijvenweek ¦ Omdat ze me maken tot wie ik ben.

Omdat ik precies toch meer kleine kantjes heb dan ik oorspronkelijk dacht, omdat het weekthema ‘Maskers af’ is en omdat die rare trekjes mij tenslotte toch maken tot wie ik ben … daarom … krijgt u van mij nog een lading van mijn karaktertrekjes. 

Ik had er zo nog niet direct bij stilgestaan, maar tijdens het lezen van andere wijvenblogs is het mij opgevallen dat ik toch op een heel aantal vlakken anders ben dan andere bloggende madamtjes.

Velen onder hen hebben schoorvoetend toegegeven dat ze soms wel eens een traantje laten bij een bleitfilm. Ik, daarentegen, ik bleit altijd tijdens films. Of ik nu naar een komedie, drama of oorlogsfilm kijk, altijd is er wel ergens een scène die mijn traanklieren in werking zet. Eén halve minuut drama, één romantische opmerking, één rochelende soldaat op zijn sterfbed en ik ben vetrokken.

En uiteraard beweer ook ik dan dat er een vuiltje in mijn oog zit. Of dat de hooikoorts opspeelt. Of dat ik een valling voel opkomen.

Iets anders wat me opviel is dat de halve blogosfeer blijkbaar onmiddellijk zijn pyjama induikt bij thuiskomst. Of er plezier in heeft zo een hele dag rond te tjolen. Geen vooroordelen van mijn kant, doe gerust zo verder dames. Maar het eerste wat door mijn hoofd schoot? “Oei. Ik heb niet eens een pyjama.” En daarna “Als het écht koud is slaap ik wel met een oud t-shirt natuurlijk.” En uiteindelijk “Van de Bwards! Hoe toepasselijk zeg!”

Verder las ik héél veel blogjes waar ik me perfect in kon herkennen, een paar waar ik mezelf absoluut niet in terugvond (opruimverslaving? Seriously?) en ook een paar in archislecht Engels. Wat me er meteen weer aan herinnerde dat ik altijd overal de beste in wil zijn. Zo speel ik bijvoorbeeld spelletjes op Facebook totdat het lief me heeft ingehaald of m’n topscore heeft verbroken. Want dan is de fun er vanaf natuurlijk.

Wijvenweek | Het zotte wijf in mij.

* Guilty pleasures en kleine kantjes *

 Dit is een moeilijke.. Vooral ook omdat ik niet weet waar te beginnen. Ik heb gewoon té veel kleine kantjes. Eigenlijk zou ik ze niet eens aan uw neus moeten hangen, er komen hier veel te veel gluurdertjes kijken. Je kent ze wel, vriendjes of familie die komen meelezen maar nooit van zich laten horen. Waarom zou ik dan nog moeite doen?

Oeps. Daar heb je mijn eerste kleine kantje al. Ik heb bevestiging nodig. Véél bevestiging. Altijd. En aandacht, dat ook. Vraag maar aan Het Lief, dat doe ik ook geregeld. Zoals wanneer we samen in de zetel zitten, ik naar de tv  aan het staren, hij spelletjes aan ’t spelen op de laptop. Lekker asociaal. Tot hij mijn elleboog in zijn ribben krijgt natuurlijk. “Aandacht!”, zeg ik dan, en dan weet hij dat hij mij eens dicht moet pakken.

Kleine kantjes.. ik heb er veel. Als het in mijn hoofd zit, zit het in mijn gat niet, zoals ze bij ons zeggen. Ik ben nochtans een gemakkelijke, maak ik mijzelf wijs. Meestal maakt het mij allemaal niet zo veel uit. “Wat wil je vanavond eten?”  “Maakt niet uit.”  “Wat wil je dit weekend doen?”  “Och, ’t is mij om ’t even.”  Handig toch?

 Maar o wee als ik wél weet wat ik wil. Dan wil ik het precies op de juiste manier én precies op het juiste moment (en het juiste moment is natuurlijk onmiddellijk)!  Schijfjes tomaat moeten in je juiste richting worden gesneden en rode kool mag niet gemixt (want anders ben ik wel zo koppig om er niet van te willen eten).  Misschien is dat wel nog zo’n klein kantje, dat ietwat autistische trekje van mij. Als ik mandarijntjes eet, moet echt élk velletje eraf. Als ik m’n autootje moet gaan voltanken dan blijf ik ‘bijtanken’ tot er een mooi rond getal op de teller staat en als ik de postjes in m’n feedreader lees dan doe ik dat tot er een rond getal ‘ongelezen’ blijft.

Verder ben ik ook nog lui, lomp, nieuwsgierig (héééél erg), bazig, bozig, vergeetachtig, kan ik mijn ongelijk niet toegeven, is alles wat foutloopt de schuld van het lief en heb ik enorm veel last van uitstelgedrag.

Guilty pleasures, daarvan kan ik er zo meteen geen bedenken.  Tenzij die honderden series en pulp en reality tv die ik dagelijks opneem daaronder kwalificeren. The Mentalist, Criminal Minds, Pan Am, Terra Nova, Castle, Gossip Girl, Switch, Uit de weg (lachen! en ergeren ook wel), America’s Next Top Model (ik ben en blijf een wijf natuurlijk), Project Runway,.. De hele digicorder staat vol met mijn programma’s, met als gevolg natuurlijk dat ík baas ben van de afstandsbediening.

Wijvenweek | Wie schoon wil zijn moet tijd nemen.

* Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten *

De beautyqueen in mij juicht van contentement bij het lezen van het eerste onderwerp voor wijvenweek. Ik denk: crèmetjes, parfumtjes, m’n gezicht in de plooi laten leggen door mensen die er wél iets van kennen, nagellakjes, hoofdmassages bij de kapper, een hele collectie schoenen en sjakosjen en bijpassende jasjes voor op elke outfit…

Helaas, zowel het luie, gierige zuinige en werkende wijf in mij durven de beautyqueen wel eens boycotten.

Op een doordeweekse dag bestaat mijn ochtendritueel uit niet veel meer dan uit het bed gestampt worden om half 6, douchen, tandjes poetsen, haar borstelen, froufroutje op zijn plaats leggen, haar borstelen, zuchten, haar te lijf gaan met de stijltang, nog meer zuchten, nog wat meer stijltanggeweld, .. Waarna ik diep ongelukkig de deur uit spurt, richting trein, zodat de eerste mens die ik tegen kom kan opmerken: “lastige nacht gehad?”.

Op een doordeweekse dag met minder ochtendhumeur en meer doorzettingsvermogen zou ik tijdens het douchen al eens reinigingsgelleke op mijn gezicht smeren of  het lijf aan een scrubbeurt onderwerpen. Dan zou ik zelfs een poging doen om mijn wallen weg te tokkelen met een crèmetje, mijn huid te boosten met één of ander tonic én dan zou ik zelfs een dagcrème opsmeren. Als ik dan toch bezig ben, mag er soms ook een minilaagje foundation op (net genoeg om de rode plekjes te verbergen) en een veeg conceiler (wallen!), om uiteindelijk een poging te doen om mascara op mijn wimpers te krijgen en níet ernaast. Waarna ik met een overschot aan zelfvertrouwen de deur uit huppel, richting trein (die van een uur later, dat wel) zodat de eerste mens die ik tegen kom opmerkt: “ah, schmink op vandaag?”.

Ik geef het toe, de beautyqueen in mij, die komt niet veel buiten. Tot mijn grote spijt eigenlijk wel, want ik kan daar echt van genieten, van uitgebreid in bad gaan en een scrubje hier en daar, van crèmetjes smeren en parfumtjes opdoen, van bezoekjes aan de kapper (met soms drastische veranderingen tot gevolg), van nagellak in coole kleurtjes en zelfs van mezelf opmaken, nét genoeg zodat men nog zou kunnen denken dat ik er vanzelf goed uitzie.

Ik wou een foto presenteren als bewijsmateriaal, jammergenoeg voor jullie is vandaag een doordeweekse dag op de eerste manier en lukte het deze morgen zelfs niet om mijn frou’tje goed te leggen, dus wat u te zien krijgt.. wel.. euh.. tjah.