Bij gebrek aan avonturen, vertelt men het saaiste eerst.

Ik waagde me toch nog eens buiten gisteren. Want frisse lucht is gezond, zeggen ze. Veel water drinken en rusten ook. En ijzer vreten. Of in mijn geval drinken, want ik neem ijzer in bruistabletjesvorm.

Dus. Ik waagde mij buiten en slofte door de tuin, op zoek naar het lief. Helemaal alleen languit in de zetel liggen is namelijk lang zo tof niet als het lijkt.

Ik slofte door te tuin tot helemaal achterin, waar het lief en zijn pappie hout aan het verhakselen waren. Onderweg kwam ik een sympathieke mens tegen die de moestuin aan ’t ploegen & freezen was. Ik hield halt en deed een praatje. En toen slofte ik verder tot bij het lief. Die stopte me een halve boom in de handen.

Ik stond erbij en ik keek er naar. Tot hij teken deed dat ik het ding door de hakselaar moest duwen. Wat ik dan ook maar deed.

Het was koud en het waaide en het rook een beetje naar kak, want één van de boeren in het gebuurte had mest gevoerd. Denk ik.

Ik stond er nog een beetje bij en keek er nog een beetje naar. En toen had ik het gehad en slofte ik weer terug. Naar binnen.

En toen ineens was ze daar. De zon. Ik stond voor het raam en ze scheen op mijn gezicht en ze maakte m’n hele dag goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s