Count Your Blessings

Als je bewust stilstaat bij de kleine momentjes van geluk, lijkt je leven plots veel meer gevuld dan je zou verwachten. Ofwel heb ik nu plots veel meer te doen, te zien en te beleven dan de weken ervoor, ofwel had ik er vroeger gewoon geen oog voor.

In elk geval, deze week telde ik weer heel wat gelukjes.

– Ik ging alweer een prutsje bewonderen en zag een kersverse papa blinken van trots toen hij z’n kleine meisje een flesje gaf. En ik moest ze zelf natuurlijk ook eens van dicht bewonderen.

– Ik ging naar de film met de vriendinnetjes, om daar samen ons ogen uit te bleiten. Al kwam dat bleiten misschien vooral van mijn kant.

– Ik kreeg een super stoere skaterboy op bezoek. Met zijn vriend Geraar.

– Er was lekkere warme broccolisoep en vanillepudding met speculoos in een caravan.

– Er waren flesjes melk en ribbetjes en gezellig samenzijn op zaterdagavond. En een paarse pyjamabroek met bolletjes

– Er waren verse lakens en een uurtje langer slapen. En daarna een stralende zon.

– Ik ging zelfs onverwachts ook nog naar ’t voetbal.

Advertenties

The Broken Circle Breakdown

Ik ga graag naar de film, ik. Altijd graag gedaan. Toen ik op kot zat in Gent, ging ik zo goed als elke week naar de cinéma. Tegenwoordig komt het er nochtans bijna niet meer van. Uit tijdsgebrek, zou ik kunnen zeggen, maar eerlijk is eerlijk, eigenlijk ben ik gewoon te gierig om er 9 euro voor neer te tellen.

Veel dank dus aan de Standaard, voor het gratis ticket voor The Broken Circle Breakdown.

‘The Broken Circle Breakdown’ is een intens melodrama, vol passie en muziek. Over hoe liefde het noodlot overwint, en soms ook niet.

Het citaat hierboven beschrijft de film eigenlijk perfect, meer heb ik er niet aan toe te voegen. Dat ik zéér onder de indruk ben van de acteerprestaties van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh, dat wel. Maar ik heb nog steeds de woorden niet gevonden om te beschrijven welk gevoel ik er van kreeg.

Tranen met tuiten heb ik geweend gisteren. Zakdoeken vol gesnotterd ook. Ik ben in stilte naar buiten gewandeld en naar huis gereden. Ik ben nog steeds verdoofd.

Lieve vriendjes alsjeblieft, als je een beetje filmliefhebber bent, ga dan kijken.

Happy Thoughts

Deze week werd ik blij van ..

* een zeer indrukwekkend Radiohead-concert in het Sportpaleis, roadtrippen, stadswandelen, uit eten en BV’s spotten met het broertje
* oude klasgenootjes tegen het lijf lopen
* verse blommen aan de voordeur
* zalig uitslapen + ontbijt op bed
* kleine prutsjes die geboren worden, drie in één week tijd!
* het lief die conversaties voert met zijn petekind (ook al ging het over boertjes laten)
* mezelf vergapen aan supermooie, maar tegelijk veel te dure beelden, juwelen, meubelen,..

Macedonië, dag 1.

Een kleine tip voor iedereen die van plan is om in de toekomst nog een reisverslag te maken; na een maand moet je écht al diep beginnen graven in je geheugen om nog te weten wanneer je wat hebt gedaan. Ter plaatse het facebookprofiel updaten helpt een klein beetje. Hoera voor gratis wifi!

Het hotel waar we de eerste nacht verbleven lag vlak aan Lake Ohrid. Jammer genoeg keek onze kamer uit op een achterafteegje en een bouwwerf, maar het uitzicht aan de ontbijttafel maakte veel goed. Mijn voorstel van de avond ervoor om eventjes rond het meer te wandelen werd trouwens meteen weer ingetrokken.

Op reis door Macedonië

Ontbijten in Macedonië is – wat mij betreft – geen echte aanrader. De broodjes waren meestal te droog, af en toe te zoet en vaak onverwacht (en ongewenst) gevuld met kaas of fruit. De schelletjeskaas smaakte raar, het fruitsap was water met kleur- en smaakstof. Het lief bleef een week lang vol overtuiging roereieren met spek of worstjes eten, maar ook dat is niet aan mij besteed. En de koffie.. tjah..  Gelukkig was er ook steeds een ruime keuze fruit en groentjes (aan het ontbijt, ja).

Volgens het reisschema verbleven we die avond in een alpinehotel in het National Park Pelister, maar voor de rest konden we de dag vrij invullen en dus vertrokken we na het ontbijt richting het klooster van Sv. Naum (Sint-Naum), met een tussenstop aan het Museum on Water “Bay of the Bones”.

Museum on Water

Voor de verbazingwekkende toegangsprijs van 60 denar (ongeveer 1 euro) per persoon en na een zeer steile afdaling naar het meer kregen we het Museum on Water te zien, een dorp op palen uit het bronzen tijdperk.
Vreemd genoeg werd dit stukje geschiedenis pas in de jaren negentig (her)ontdekt en na de heropbouw en reconstructie werd het in 2008 opengesteld voor het publiek.

Omdat wij er nog vroeg in de ochtend waren toegekomen, waren we er zo goed als alleen, wat ons de kans gaf om rustig rond te wandelen, in de huisjes rond te snuffelen en te genieten van de prachtige uitzichten. We deden er ook nog op ’t gemak een terrasje in de verschroeiende ochtendzon (om 10u ’s ochtends was het er al bijna 30°), maar toen de eerste toeristenbus en de eerste tourboten aankwamen, konden we niet snel genoeg terug de heuvel op ploeteren om onze toch verder te zetten richting St-Naum.


Monastry Sv. Naum



Het klooster van Sint-Naum ligt tegen de grens met Albanië en vlak aan het meer van Ohrid. Je kunt van op de omwallingsmuur recht het water in springen. Als je een deathwish hebt tenminste, want echt diep is het meer niet langs de oevers.



In ons hotel in Ohrid hadden we bij het inchecken een ‘verblijfsbewijs’ gekregen, voor het geval we politiecontrole kregen. De streek tegen Albanië zou namelijk het meest onveilig zijn. Wij hebben er echter op geen enkel moment een onveilig gevoel gekregen, integendeel.
Om het klooster te bezoeken moest er alweer een heel eind geklommen worden (België is écht wel plat!), en ook toen we op zoek gingen naar de watervallen heb ik enorm afgezien. Die fameuze watervallen hebben we trouwens nooit gezien, maar blijkbaar waren we ze wél gepasseerd.. Warmte, bergbeklimmen, niet bestaande watervallen, .. mijn humeur wordt daar niet beter van, dus nam het lief de wijze beslissing om ons op een terrasje te installeren.
Terrasjes en restaurantjes hebben ze er overigens in overvloed en naar onze normen is het er bovendien spotgoedkoop.
Na een snelle hap in één van de vele eetkraampjes aan St. Naum besloten we door te rijden richting ons hotel van die avond, nabij Bitola. Om daar te raken moesten we door het National Park Galicica en over de gelijknamige berg. Op een hoogte van ongeveer 1800 m, stuurden we een grindwegeltje in om op het meest indrukwekkende uitzichtpunt ooit terecht te komen..


National Park Galicica



Stilstaan bij de dingen.

Tijd voor iets nieuws! Iets wat me ertoe zou moeten aanzetten om hier wat meer te komen schrijven. Want hoe graag ik het ook doe, tekstjes produceren, op de momenten dat ik voor de laptop zit is de inspiratie niet altijd daar. Die komt liever opdagen als ik onderweg ben en niets bij de hand heb om te schrijven. Tijd voor een klein hulpmiddeltje dus en dat wordt deze keer Count your blessings.

Zoals de initiatiefneemster, Anki, het zegt:

‘Count your blessings’ is stilstaan bij de mooie aspecten en momenten van het leven, die je door alledaagse drukte of problemen gemakkelijk over het hoofd ziet. Het doel is bewustwording. Het stikt van de kleine geluksmomentjes, die we laten passeren zonder ze op te merken. ‘Count your blessings’ kan helpen stil te staan bij alledaagse schoonheid en geluk. Er is immers niets mis met wat optimisme en vrolijkheid! Marilyn Monroe zei ooit: “Keep smiling, because life is a beautiful thing and there’s so much to smile about.” Dat is precies de essentie van ‘Count your blessings’.

Zij doet het met een uitgebreide vertelling en vergezeld van foto’s, ik hou het voorlopig bij een kort lijstje. Wat maakte mij deze week blij? Dit:

* vuurtjes stoken in de living! – hoera voor houtkachels ;-)

* plannen smeden onder vriendinnetjes – ik leg mijn zakdoekjes al klaar, Loor

* lampjes kiezen en stenen en rekenen en tellen en vol verwachting uitkijken

* supporteren voor een sportief lief – ook al is dat dan slapend in de zetel

* een klein zonnestraaltje tussen twee grijze regenwolken door

* chocoladekoeken en koffie op vrijdagochtend – zomaar

* lekker eten en excellent gezelschap

* kleine meisjes met gele botjes

Macedonië, dag 0.

Belofte maakt schuld zeggen ze, dus bij deze.. een reisverslag! Een volledige maand na datum en (eerlijk is eerlijk) ik heb overwogen om het stilletjes te laten passeren, maar.. ’t was er gewoon te mooi en te leuk om er helemaal niets over te vertellen.

Macedonië, parel van de Balkan. Zo staat het in de reisboekskes en ik kan daar wel mee akkoord gaan.

In Macedonië zijn er twee luchthavens, één in de hoofdstad Skopje en één in Ohrid. Vanuit Brussel vertrekt er 2x per week een vlucht die in beide steden landt. Wij kwamen aan in Ohrid, vanwaar we met een huurauto het hele land zouden gaan verkennen.

Opgewacht worden door een hostess die met uw naam staat te zwaaien, het is eens iets anders. Het meisje van Jet Air gaf ons een lijstje met de hotels voor de week, de bagage werd in de kofferbak van de auto gegooid, alle blutsen en krassen werden nog eens aangewezen, we kregen de sleutels in onze handen gedrukt en dat was dat.
We kwamen nog te weten dat we rechtsaf moesten als we de parking afreden en daarna moesten we het nog maar eens vragen .. iedereen weet de weg.

We hebben uiteindelijk de weg niet moeten vragen, bij het binnenrijden van het stadscentum werd ons hotel al aangeduid. Achteraf bleek ook dat je in Macedonië onmogelijk verkeerd kan rijden; er is overal maar één weg naartoe.

We checkten uiteindelijk pas rond 23u in in hotel, dus na een kort avondwandelingetje langs de rand van het meer zat dag 0 erop.

Dag 1 volgens de telling van het lief, dag 0 volgens mij. Toekomen & gaan slapen, je kan dat toch onmogelijk een dag noemen.