Sneller dan het licht.

Vorig jaar, begin december, werden er hier in de straat plots overal versperringen gezet en graafkraantjes achtergelaten. Een voorbode van wegenwerken, zo bleek luttele dagen later. Jammer genoeg zonder waarschuwing van de aannemer vooraf. Een geluk bij een ongeluk dus dat de aanleg van onze oprit – voorzien voor diezelfde week – toen niet is doorgegaan.

Sinds begin december is er dus om de tien à twintig meter wel een put of een berg zand met oranje netjes rond, staat er een (intussen omgewaaid) werftoilet en worden de meeste uitwijkstroken (dat heb je met smalle boerenwegjes) ingenomen door gigantische kabelrollen.
Kabelrol

Gewerkt wordt er al een heel eind niet meer, begrijpelijk, met die slechte weersomstandigheden, maar intussen staan er nog steeds van die flikkerlicht-paaltjes en ligt er nog een berg zand voor onze oprit. Ik zou mij daar geweldig in kunnen ergeren, maar dat valt verbazingwekkend goed mee.

Vorige week bleken er ineens een paar extra rollen kabel geleverd te zijn. Van die rollen die groter zijn dan ikzelf. Eén tegenover ons huis en één een eind verder in de straat. Hier aan de overkant hebben ze de kar waar het ding op staat een eind het veld ingeduwd, maar verderop staat het ding gewoon langs de kant op zo’n uitwijkstrook.

Nu is zo’n kar/aanhangwagen/remorque nogal redelijk groot uitgevallen, met als gevolg dat het ding gedeeltelijk op de baan stond. Eigenlijk kan je er maar net langs zonder van de baan af te raken. Alleen zie je met die sneeuw niet zo goed hoe breed de straat nu precies is en al helemaal niet meer dat er eigenlijk een gracht naast ligt. In principe zie je die rol wel van een eindje staan, maar de kar waarop ze staat is onderaan een héél stuk breder, waardoor je eigenlijk maar laat ziet dat je er bijna niet langs kan.

Vreemd genoeg was hier geen signalisatie voorzien, terwijl het toch wel een gevaarlijke situatie was.

Nu had ik een paar maand terug, bij de lancering ervan, de app van politiezone ’t Houtsche gedownload op de smartpheun en al gemerkt dat je daarmee ook “meldingen” kan doen. Ik vond dit dus de ideale situatie om die app eens uit te testen.

Zogezegd. Zogedaan. Zaterdagnamiddag rond een uur of vier maak ik melding van het ontbreken van signalisatie via de app.

Bij een passage enkele uurtjes later blijkt er ineens signalisatie te zijn aangebracht.

Wat leren we hier uit? Eerst en vooral dat de politie een stuk sneller is dan ik had verwacht en natuurlijk ook dat de app zeer goed zijn werk doet!


Stiekem ben ik ook wel een beetje blij met mezelf, omdat de straat nu een beetje veiliger is.

En voor 2013 vooral veel spierpijn.

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Daar komt toch niets van in huis. Veel grote woorden, weinig actie, weinig verandering. Het is een jaarlijkse traditie en na een week of twee is iedereen zijn goeie voornemen alweer vergeten. Je kan er dus evengoed meteen geen maken.

Logisch toch?

En toch. Een nieuw jaar is toch telkens een klein beetje een nieuw begin, een nieuwe kans om met een schone lei te beginnen. Om effectief tot actie over te gaan. En ook al hou je je voornemen dan maar enkele weken vol, je hebt het tenminste geprobeerd.

Dus maakte ik een voornemen. Eén voornemen. Want geef toe, als je een hele waslijst voornemens maakt is het sowieso al moeilijker om ze allemaal tot een goed einde te brengen.

Mijn voornemen voor 2013 is om meer te sporten.

[Je mag stoppen met lachen, nu. Dank u.]

Ik weet het, ik ben zo’n beetje te vermenselijking van de onsportiviteit en de gemakzucht, het zal dan ook niemand verwonderen dat ik het hele gedoe nogal “lui” aanpakte. Of realistisch, ’t is maar hoe je het bekijkt.

Ik ga in 2013, elke week, minstens één keer sporten.

Dat lijkt weinig voor de health freaks onder jullie, maar voor mij is dit al een gigantische stap. Ik heb al eerder voornemens gemaakt om een beetje conditie en spiermassa te kweken en tot nu toe draaide dat steeds op niets uit, maar om één of andere reden ben ik ervan overtuigd dat het nu wel lukt. Ik heb zelfs een vaste dag gekozen, om mezelf een extra duwtje in de rug te geven. Ik vertoon soms namelijk wat uitstelgedrag en een “de week is nog lang” op maandag eindigt al snel in een “oei, vergeten” op zondag. Dinsdag sportdag dus.

Ik heb mezelf maar twee mogelijke excuses toegestaan. Sportloze weken zijn enkel toegestaan tijdens vakanties op verplaatsing en – uiteraard – wanneer ik ziek ben..

Je raadt nooit wie er momenteel in de zetel ligt met de griep.

Gelukkig pas sinds dinsdagavond.