Kitschfestijn.

Gisterenavond was het weer zo ver. De eerste halve finale van het Eurovision Song Festival. Eurosong, gelijk  we zeggen.

Ik kijk daar naar, ja. Ik schaam mij daar niet voor, neen.

Eurosong, dat is kitsch, dat is show, dat zijn ballads, dat zijn schreeuwerige tuttebellen, dat zijn ernstige zangers in traditionele kostuums afgewisseld met een wannabe Lady Gaga. Dat zijn trollenmannen en astronauten en dan ineens plots de gewéldige Anouk met een oersaai lied. Dat zijn halfnaakte mannen met trommels, dat zijn meiskes met bombastische projectiekleedjes.

Eurosong, dat is commentaar geven op de toonvastheid en luidop lachen met de outfits. Vroeger was Eurosong een avond met het gezin rond de tv, met een bladje en een stylo en elk moest punten geven. Nu is Eurosong tv kijken met één oog en twitter volgen met het andere, want #eurovision #eurosong #esf zonder twitter dat is gelijk frietjes zonder zout. Best wel ok, maar toch niet helemaal áf.

Wie door is en wie niet? Daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Maarrrr..  BELGIË GAAT DOOR. Hoe onwaarschijnlijk is dat zeg.

Een gedachte over “Kitschfestijn.

  1. Ik kijk al heel lang niet meer maar als kind was dat een evenement. Proper gewassen in je pyamaatje voor de tv met de rest van het gezin en je eigen score blad om punten te geven. Jeugdsentiment! :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s