Omdat liefde door de maag gaat.

Net zoals de meeste belgjes vierden wij zondag onze mama. Mijn mama en zijn mama. Maar dan in de andere volgorde.

Ik weet niet hoe dat bij jullie in z’n werk gaat, dat vieren, maar in onze families staat vieren gelijk aan eten. En daar beginnen we dan al mee van ’s ochtends vroeg. Ontbijten met een bendetje van tien, dat geeft een gezellige drukte, met gelach en gejuich. Daar worden eetwedstrijden beslist, tussen peters en petoetjes, foto’s uitgedeeld en uitstapjes gepland. Er waren bergen pistoletjes en hopen boterkoeken, er was keuze te over aan kaas of beleg. Er was fruitsap en koffie en melk in alle kleurtjes. Maar eerlijk is eerlijk, dat eten, dat is eigenlijk maar een bijkomstigheid.

Omdat mama’s die gevierd worden geen hele voormiddag moeten staan zweten achter potten en pannen, vierden we de Mutti op locatie. Place to be: Bistro De Schaar in Brugge,  wat mij betreft een absolute aanrader. De ontvangst is er héél hartelijk en ook de gerechten vragen om er nog eens terug te gaan. De kikkerbilletjes in de looksaus waren om duimen en vingers bij af te likken (wat ik dan ook heb gedaan) en ook de zeeduivelmédaillon met graanmosterdsaus kon me zeer bekoren! Een grote dame blanche, een fruitbordje (mét speciaal aangevraagde extra bol ijs), een kop koffie met een calvados,.. de ideale afsluiters van een middagje plagerijen, en plannen maken.

Maat! Gasten! Vriendjes! Vriendinnetjes! Jullie kunnen niet geloven hoe snel de tijd voorbij vliegt!

(Of misschien ook wel, maar laten we even lekker doen alsof ik de enige ben die dit ervaart. Dankt u.)

Niet alleen heb ik intussen dat rotexamen achter de rug, ik ging intussen ook op teambuilding (fietsen!), ik vierde de vrijgezellendag/nacht van mijn beste vriendinnetje, ik fietste mezelf een blauwe kont én (!) ons huis, dat we intussen ook “ons huis” noemen en niet langer “de bouw”, staat klaar om gevloerd te worden! Hoera!!
Dat examen, daar kan ik kort over zijn: ik heb er geen goed gevoel bij. Ik weet niet precies hoe slecht het zal uitdraaien, maar ik zal wel héél blij zijn als ik geslaagd blijk te zijn.
Die teambuilding, daar kan ik eigenlijk ook best wel kort over zijn: ik heb mij supergoed geamuseerd. alles nog dik in ordeIk had vooraf gevreesd voor een hels tempo en een falende conditie, maar dat bleek wondergoed mee te vallen.
 We reden 53 km, gespreid over een hele dag, met de nodige tussenstops, dus ik heb echt op m’n gemakje de finish gehaald. Het gemiddelde tempo heeft dan ook de 15 km/uur niet overschreden. Ik had zelfs adem genoeg om onderweg honderduit te kletsen met de collega’tjes. Alleen jammer dat het weer niet echt meezat en dat we bij de eerste stop al helemaal doorweekt waren. Niet dat dat de sfeer beïnvloed heeft uiteraard.

Om de spierpijn geen kans te geven, ben ik de dag erna onmiddellijk weer op de fiets gekropen tijdens de vrijgezellen van Loor. Of beter: de go-cart. Er stond een sterke wind aan zee en in Duinbergen zijn er écht steile hellingen, dus een fietshelm kwam van pas. We kregen een lekkere saucice in de Smisse, we hebben superlekker Mexicaans gegeten in Carello (een absolute aanrader!) en we hadden ook een rondje meifoor gepland, waar we, hoewel er niet veel te beleven viel, toch een kanten onderbroekje scoorden. De avond eindigde in de Republiek, waar de mojito’s en de cosmopolitans rijkelijk vloeiden. Voor we het wisten was het nacht en plots bleek het ook al ochtend te zijn. Ochtend betekent ontbijt en in het gezelschap van een sympatieke dame van Sabena en een spaanse Señorita smaakt een pistoletje nóg eens zo lekker! Ik zou u foto’s kunnen laten zien, maar het is zo plezant meisjes nieuwsgierig te maken. En te houden.

>Petite Dix

>
Het was deze namiddag weer heerlijk bijbabbelen, Tien. Ik heb het vandaag tientallen keren gezegd, maar ik meen het dan ook: elkaar 4 maanden niet zien is veel te lang. Schaam op mij en op onze veel te drukke levens! En leve de jeneverkes!

Petite Dix


Het was deze namiddag weer heerlijk bijbabbelen, Tien. Ik heb het vandaag tientallen keren gezegd, maar ik meen het dan ook: elkaar 4 maanden niet zien is veel te lang. Schaam op mij en op onze veel te drukke levens! En leve de jeneverkes!