Kitschfestijn.

Gisterenavond was het weer zo ver. De eerste halve finale van het Eurovision Song Festival. Eurosong, gelijk  we zeggen.

Ik kijk daar naar, ja. Ik schaam mij daar niet voor, neen.

Eurosong, dat is kitsch, dat is show, dat zijn ballads, dat zijn schreeuwerige tuttebellen, dat zijn ernstige zangers in traditionele kostuums afgewisseld met een wannabe Lady Gaga. Dat zijn trollenmannen en astronauten en dan ineens plots de gewéldige Anouk met een oersaai lied. Dat zijn halfnaakte mannen met trommels, dat zijn meiskes met bombastische projectiekleedjes.

Eurosong, dat is commentaar geven op de toonvastheid en luidop lachen met de outfits. Vroeger was Eurosong een avond met het gezin rond de tv, met een bladje en een stylo en elk moest punten geven. Nu is Eurosong tv kijken met één oog en twitter volgen met het andere, want #eurovision #eurosong #esf zonder twitter dat is gelijk frietjes zonder zout. Best wel ok, maar toch niet helemaal áf.

Wie door is en wie niet? Daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Maarrrr..  BELGIË GAAT DOOR. Hoe onwaarschijnlijk is dat zeg.

Advertenties

Oh, ironie.

Gisteren bleek dat er iets was misgegaan bij het opnemen van de afleveringen van Glee van vorige zaterdag. Het geluid ontbrak namelijk een beetje. Een musical-serie zonder geluid. Inderdaad.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek die geluidloze Glee-aflevering er dan nog één te zijn waarin Rachel Berry haar stem verliest.

Je zal het nooit anders zien, net op zo’n moment komt uw immergrappige vriendje natuurlijk voorbij gewandeld..

Hij: “Sinds wanneer kijk jij naar films zonder geluid?”
Ik: “Sinds die [insert scheldwoord here] dvdspeler het geluid niet heeft mee opgenomen!”
Hij: … *piest nog net niet in zijn broek van het lachen*

NIET GRAPPIG !!!