’t Zeetje.

We wilden de zee zien. En liefst ook de zon. En 1 mei was een vrije dag, dus het kon.

Na een road trip van een uur of zes, waren we er dan. Aan de zee. De Middellandse.

In Rijsel hebben ze grote bloemen met bollenblaadjes.

Lille Europe

En zon.

In ’t zuiden minder, daar zagen we bij aankomst vooral wolken. Maar ze hebben er wel palmbomen. Overal. (Maar ’t is er wel véél warmer dan hier, zelfs met wolken.)

Grijze lucht en palmbomen

De zee is er azurblauw. Meestal.

Côte d'Azur

En ’t zand is daar geen zand, op ’t strand.

Het zand is daar geen zand, op het strand.

Bij gebrek aan zon, kan een klein aperitiefje wonderen doen. Een groot ook.

Klein aperitiefje.

Zie je wel, daar is ze al, ons zonneke. Het Lief, een rosétje en het zonneke op mijn bolleke. Als god in frankrijk.

"Lach eens voor de foto Liefje"

Zon, zee en strand. En topless vrouwen, OVERAL. “Had ik maar mijn zonnebril bij”, zie je hem denken, “dan kon ik tenminste subtiel gluren.”

Had ik maar mijn zonnebril, zie je hem denken.

Kortom, ’t was daar goed. Spijtig dat we terug moesten komen.

Relax, take it eeeasy..

Vakantie is .. ten eind.

Vakantie is verdorie veel te snel voorbij, altijd. Ook al begin je er later aan dan alle anderen, mag jij nog uitzwaaien als ieder ander al lang weer terug is, dan nog zijn drie weekjes verlof voorbij voor je het weet.

Nog een geluk dat we er een weekje op uit trokken naar ’t buitenland, of ik zou zelfs al niet meer weten wat ik precies ook weer gedaan heb in die drie weken.

Ik was van plan een uitgebreid reis- en fotoverslag te publiceren, maar daarvoor moet ik er dus eerst eentje produceren. Dat zal er nog wel ooit eens van komen.

Echter! ’t Is niet omdat “de” vakantie officieel voorbij is, dat we niet meer op zwier gaan natuurlijk. Vanavond, bijvoorbeeld, doen we van Ladies Night.

Anyways, tonight, Magic Mike, ik ben er klaar voor.

Vakantie is ook ..

.. kippetjes invriezen. Maar eerst in stukjes en in zakjes doen. Uiteraard.

.. uitslapen.

.. babysitten op het kleinste spookje van de familie. <3

.. fietsen. Van hier naar daar. En terug. En daarna ook nog eens naar Brugge.

.. ouder wordende mensjes vieren.

.. uitslapen.

.. shoppen. Reisboekskes (te algemeen), wegenkaarten (niet genoeg details),  cadeautjes, wasbakskes (te dure smaak), oprittegels (te wisselvallige smaak), electriciens (in verlof), .. 

.. een enorme strijk-achterstand wegwerken. Nu ja, laten we dit maar een work in progress noemen..

>Toen die keer dat we naar Nederland gingen..

>Wij zouden op weekend gaan vorig weekend. Naar Nederland. Mierlo. Hij en ik, de schoonbroertjes en schoonzusjes, de schoonmama en schoonpapa. Wij zouden gaan varen. Kanovaren. Op de Dommel. Want de Lesse, die is te wild.

Wij gingen ook effectief op weekend vorig weekend. Naar Mierlo met z’n allen. We laadden twee auto’s vol met mensjes en valiesjes, tikten 1 adresje in de gps en weg waren wij.

We gingen wandelen in hele mooie kasteeltuinen, gingen steengrillen en bowlen, er werd getennist en gepingpongd en gewandeld. Langs de Dommel. Bootje varen is er niet van gekomen. Daar had een Hollander (of meerdere?) een stokje voor gestoken.

Helaas pindakaas (om in de sfeer te blijven). Op dag twee van ons uitje, troffen we de auto met ingeslagen ruit en gedemonteerde gps/radio/cd/dvd/boordcomputer. Na veel geloop en geregel en gevloek op de Nederlandse politie (bende leeggangers) en een tripje over en weer naar Carglass, bleef er nog een half dagje over. Ideaal voor een fietstochtje van een kilometer of 35 en een gegarandeerd goeie nachtrust.

Ondanks de tegenslag een enorm gezellig weekend.

>Roadtrippin’

>Je kan ervan denken wat je wil, maar met reisverslagjes of fotoreportages kom ik altijd een week of twee te laat.
Misschien herkenbaar (maar hoogstwaarschijnlijk niet, het schijnt dat ik nogal authentiek (of autistisch) ben in die dingen): je sleurt een hele week overal je notitieblokje en fototoestel mee in de sjakosj en bij elke iet-of-wat interessante gebeurtenis denk je “dit moet ik onthouden/opschrijven/fotograferen.
Uiteindelijk, bij thuiskomst, vliegen notitieboekje en fototoestel aan de kant en tegen dat het moment gekomen is dat je eindelijk eens achter de computer kruipt om foto’s en verslag online te zwieren, ben je alle sappige detailtjes vergeten.

Wat volgt is dus bijgevolg ende logischerwijs een verslagje zonder sappige details. The crowd goes “ooh” .

Het is intussen alweer bijna twee weken geleden, maar op die bewuste zondagmorgen 20 december van het jaar 2009 (waar is den tijd zeg. tweeduizendénnegen!), zagen wij (zijnde mijzelve en mijn allerliefste manmensmetgezel) bij het ontwaken in de vroege ochtend (lees: rond een uur of 10) dat ons allerlieflijkste boerendorpje bedekt was onder een dik wit tapijt.

Normaal gezien zou dat een boel “oooh”s en “aaaaah”s uitlokken van mijnentwege, ware het niet dat er die week al eens zo’n wit tapijt had gelegen en dat ik toen zelf heb mogen ondervinden dat roadtrippin’ in de sneeuw niet zo’n bijster leutige ervaring is. “Awoert”, dachten wij dus in ons hoofd en in plaats van op het gemakje op te staan, koffertjes te vullen en uitgebreid van koken-eten te doen, propten wij een hoop dikke truien in ons valies, aten snel een stuutje bij wijze van brunch en weg waren we. De autoSNELweg op.

En toen waren we vertrokken voor kilometers stapvoets wandelen met de auto. Een hele sliert wagentjes in één lange rij. Akke akke tuut tuut weg zijn wij.

Gelukkig hebben ze in Frankrijk betere/snellere sneeuwruimers/strooiers dan bij ons en van aan de grens raakten we dus toch iets sneller vooruit.

Naarmate de uurtjes passeerden, zagen we minder en minder sneeuw langs de rand van de weg, maar jammer genoeg kregen we toen wel af en toe een plensbui over ons heen.
Rond een uur of zes, bij het vallen van de duisternis kwamen we aan op onze bestemming, maar enkele kilometers voor aankomst hadden we nog het geluk om een troep herten de weg te zien oversteken, een hondertal meter voor de auto. Ze stonden ons langs de kant van de weg op te wachten, om snel het bos in te sprinten toen we voorbijreden. Het was alweer een heel eind geleden dat ik zó enthousiast was om hertjes te zien!

Bij aankomst in Vernantes bleek ons hotel (‘Le Pélican‘) er verdacht donker uit te zien. Niet echt een geruststellend gevoel in een dorpje in the middle of nowhere waar verder ook niets te beleven valt. Aan de deur hing gelukkig een briefje met telefoonnummer en enkele luttele minuutjes later had de patron ons onze kamer toegewezen. De luxesuite. Omdat we toch de enigen waren die die dag in het hotel verbleven.

Helaas pindakaas was het restaurant van het hotel die avond wél gesloten. En de dag daarna. Dat zal ons leren vooraf niet te laten weten dat we ter plaatse willen eten. Of er in de omgeving nog restaurantjes waren die hij kon aanraden? Neen. En dus heeft meneer speciaal voor ons toch iets klaargemaakt. Wat een service..

>Macon

>
Het was er koud. En het sneeuwde. Net zoals hier, maar toch een beetje meer. En we hebben door de wijngaarden van de Beaujaulais gereden en Saint Amour en Beaujaulais Village en azoots gedegusteerd en gekocht en we hebben kreeft met spinazie en pannekoekjes gegeten. Tesamen in één gerecht ja. Maar het was er toch vooral koud.