Life Lately

De nieuwe tuintafel en bijhorende stoelen die geleverd worden. Een logeerpartijtje met een stoere niet-meer-zo-baby. Een fietstochtje op een zeldzame droge dag. Neefjes die oud worden en samen vieren. Ongeplande koffiekletsen op vrijdagochtend. Huis-bezoekjes uit curieuzeneuzeteit. Een supergezellig familieontbijt (met eetwedstrijd). Smullen op verplaatsing om de mama te vieren. Samen met het lief naar de koers kijken in slaap vallen in de zetel. Helemaal euforisch worden bij het voelen van een zonnestraaltje. Een groot knetterend vuur.

Allemaal dingen die het slechte weer, de slecht getimede buikgriep, de gemiste zurkelpatatjesdate en de ergernissen van de dag naar de achtergrond doen verdwijnen.

Als je ze allemaal op een rij zet, besef je nog meer waar de nadruk op moet liggen.

Advertenties

Februari

Gelukkige laatste dag van de maand!

Het blijkt al van januari geleden te zijn dat ik nog eens een blogje pleegde en morgen zijn we alweer maart. Als ik niet snel ben is februari gepasseerd zonder één enkel schrijfsel. Dat kan ik niet laten gebeuren, mijn semi-autistisch hoofd zou helemaal tilt slaan.

Februari was een maand met upsjes en downtjes. En met veel foto’s ook blijkbaar.

Er werd gebakken. Suikerbrood.

Ingrediënt

Na.

Er werd betoogd.

Klaar voor actie.

Het lief keek te veel p0rn0.

Kak

We kregen een pakketje uit Slovenië.

Misleiding

Ik maakte er een uitpakfilmpje van, maar ik was blijkbaar te curieus om de camera goed te richten..

Er werd nog eens gebakken. Ovenkoeken.

Work in progress.

O(ve)ngeduld.

We gingen leren bier brouwen bij de Volkstuinen, maar kwamen thuis met niet veel meer dan een stuk in ons kraag.

Er werd ook gelachen. Op ’t onverwacht, met dank aan KBC. Een aanrader, die Guga Baùl.

Avondje lachen gieren brullen

En voor de rest.. dit recept.. Géén aanrader.

November

De tijd gaat snel, tegenwoordig. De zomer (nu ja) lijkt nog maar net voorbij, morgen zijn we alweer december en voor we het beseffen staat het nieuwe jaar voor de deur.

Wekelijks stilstaan bij de dingen, is een leuk voornemen maar in de praktijk laat ik het nogal eens afweten. Shame on me.
November was een goed gevulde maand, ook al vielen hier en daar wat plannen in het water. Een oprit hebben we bijvoorbeeld nog steeds niet en het ziet er niet naar uit dat die er dit jaar nog komt. Ik heb mij er een paar keer serieus druk in gemaakt, beetje gevloekt, net niet met mijn telefoon gegooid,.. maar als de oprit-meneer niet wil komen maakt het niet uit of ik me daar zenuwachtig over maak of niet.
In november ging ik weer voor rood. Roder dan rood. De mannen in mijn leven schrikken daar een beetje van, maar mij maakt het blij.

Er waren gezellige etentjes met vriendjes en vriendinnetjes, er waren onverwachte bezoekjes, er was koffie en taart en girl talk.
 
Er was die keer dat Het Lief en ik samen naar Alice in Wonderland keken en hij halverwege vaststelde dat het toch maar een rare film was. “Alice in wonderland, dat is toch een sprookje? Ik denk dat ik iets gemist heb, ik snap het niet.”  Lachen!
In november ging ik ook supporteren voor mijn ploeg. Zijn ploeg. Ik heb gemerkt dat ik redelijk fanatiek word, eens ik daar in het stadion tussen al die blauwe frakskes sta. Ik heb geroepen, gevloekt (alweer!) en gefoeterd. Achteraf heb ik dan ook goedkeurend gemompeld toen de ene trainer werd ontslagen en de andere werd aangesteld. Niet dat het heeft geholpen, die wissel, deze week verloren ze zelfs tegen de groentjes.
Deze maand was er ook reünie van SASK. Tien jaar ben ik intussen afgestudeerd van mijn middelbare schooltje en ik keek er eigenlijk wel naar uit, naar het terugzien van oude vriendjes. De opkomst was teleurstellend, in die zin dat ik méér volk had verwacht, maar dit zorgde er wél voor dat ik met iedereen een babbeltje heb kunnen doen. En let’s face it, zo veel zijn we niet veranderd in die tien jaar. We voelen ons niet ouder, we zien er zelfs niet ouder uit, we hebben intussen misschien wel een paar lieven versleten, hier en daar werd al een kind verwekt, maar we vertellen nog dezelfde onnozele mopkes en halen nog dezelfde streken uit als toen we op de schoolbanken zaten.

Vorig weekend hadden we dan een klein logeetje om onze zondagochtend op te vrolijken. Een hele zak speelgoed had ze mee, maar mijn schoenen bleken véél interessanter te zijn. Helemaal haar mama? Ik had gedacht om eens te testen of het lief in staat is pampers te verversen, maar helaas, er moest ineens vanalles geregeld worden..

En last but not least: deze maand kreeg ik ook eindelijk de resultaten voor het examen waar ik in juni aan deelnaam. Ik blijk zowaar geslaagd te zijn! Nu nog duimen dat ik m’n plaatsje op kantoor niet moet inwisselen voor ééntje in Brussel. (Been there, done that.)

 

’t Kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn.

Ze waren de voorbije twee weken ver te zoeken, de kleine gelukjes. Het leek wel of er geen einde kwam aan de reeks tegenslagen, slechte nieuwtjes en pechdagen. Zo bleek vorige weekend dat onze nieuwe haag gebosmaaid werd door één van de buren (zo’n 70m dubbele haag, urenlang aan geplant), krijgen we dit weekend toch geen oprit, bleven de blauwtjes maar verliezen en bovendien bleek ik koppijn te krijgen van slagschaduw (tot zover mijn liefde voor zonnige winterdagen, leve bewolking!).

Maar bon. Waar werd ik dan wel blij van deze (en vorige) week?

Van vriendjes en vriendinnetjes in huis en pizzamakerij. Van nog een dinnerdate met leuke mensjes in het vooruitzicht. Van uitkijken naar een dagje Mieltje-sitten. Van m’n nieuwe haarkleur (mijn nieuwe roepnaam varieert van Rooie Furie tot Rooie Zita). Van frietjes van de frituur. Van mezelf inschrijven voor de reünie van de middelbare school én van het benieuwd zijn naar m’n oud-klasgenootjes.

Count Your Blessings

Als je bewust stilstaat bij de kleine momentjes van geluk, lijkt je leven plots veel meer gevuld dan je zou verwachten. Ofwel heb ik nu plots veel meer te doen, te zien en te beleven dan de weken ervoor, ofwel had ik er vroeger gewoon geen oog voor.

In elk geval, deze week telde ik weer heel wat gelukjes.

– Ik ging alweer een prutsje bewonderen en zag een kersverse papa blinken van trots toen hij z’n kleine meisje een flesje gaf. En ik moest ze zelf natuurlijk ook eens van dicht bewonderen.

– Ik ging naar de film met de vriendinnetjes, om daar samen ons ogen uit te bleiten. Al kwam dat bleiten misschien vooral van mijn kant.

– Ik kreeg een super stoere skaterboy op bezoek. Met zijn vriend Geraar.

– Er was lekkere warme broccolisoep en vanillepudding met speculoos in een caravan.

– Er waren flesjes melk en ribbetjes en gezellig samenzijn op zaterdagavond. En een paarse pyjamabroek met bolletjes

– Er waren verse lakens en een uurtje langer slapen. En daarna een stralende zon.

– Ik ging zelfs onverwachts ook nog naar ’t voetbal.

Happy Thoughts

Deze week werd ik blij van ..

* een zeer indrukwekkend Radiohead-concert in het Sportpaleis, roadtrippen, stadswandelen, uit eten en BV’s spotten met het broertje
* oude klasgenootjes tegen het lijf lopen
* verse blommen aan de voordeur
* zalig uitslapen + ontbijt op bed
* kleine prutsjes die geboren worden, drie in één week tijd!
* het lief die conversaties voert met zijn petekind (ook al ging het over boertjes laten)
* mezelf vergapen aan supermooie, maar tegelijk veel te dure beelden, juwelen, meubelen,..

Stilstaan bij de dingen.

Tijd voor iets nieuws! Iets wat me ertoe zou moeten aanzetten om hier wat meer te komen schrijven. Want hoe graag ik het ook doe, tekstjes produceren, op de momenten dat ik voor de laptop zit is de inspiratie niet altijd daar. Die komt liever opdagen als ik onderweg ben en niets bij de hand heb om te schrijven. Tijd voor een klein hulpmiddeltje dus en dat wordt deze keer Count your blessings.

Zoals de initiatiefneemster, Anki, het zegt:

‘Count your blessings’ is stilstaan bij de mooie aspecten en momenten van het leven, die je door alledaagse drukte of problemen gemakkelijk over het hoofd ziet. Het doel is bewustwording. Het stikt van de kleine geluksmomentjes, die we laten passeren zonder ze op te merken. ‘Count your blessings’ kan helpen stil te staan bij alledaagse schoonheid en geluk. Er is immers niets mis met wat optimisme en vrolijkheid! Marilyn Monroe zei ooit: “Keep smiling, because life is a beautiful thing and there’s so much to smile about.” Dat is precies de essentie van ‘Count your blessings’.

Zij doet het met een uitgebreide vertelling en vergezeld van foto’s, ik hou het voorlopig bij een kort lijstje. Wat maakte mij deze week blij? Dit:

* vuurtjes stoken in de living! – hoera voor houtkachels ;-)

* plannen smeden onder vriendinnetjes – ik leg mijn zakdoekjes al klaar, Loor

* lampjes kiezen en stenen en rekenen en tellen en vol verwachting uitkijken

* supporteren voor een sportief lief – ook al is dat dan slapend in de zetel

* een klein zonnestraaltje tussen twee grijze regenwolken door

* chocoladekoeken en koffie op vrijdagochtend – zomaar

* lekker eten en excellent gezelschap

* kleine meisjes met gele botjes